Poeta, satyryk, pisarz, dramaturg, autor librett, cięty ironista. Kontynuator poezji skamandrytów. Autor zbiorów wierszy, humoresek, felietonów satyrycznych, szopek politycznych. Należał do tych niezwykłych ludzi, którzy sprawili, że powojenne dziesięciolecia wspominamy mniej ponuro, niż na to zasługiwały.Janusz Minkiewicz urodził się 25 czerwca 1914 roku w Petersburgu (w PRL-u nie zgadzał się, żeby mu w dokumentach wpisywano „Leningrad”), zmarł 29 maja 1981 roku w Warszawie. Był synem Wacława, znanego prawnika cywilisty i Emilii z Rodziewiczów. Ojciec Minia (taki miał pseudonim) miał kancelarię adwokacką, gdzie oferował swoje usługi jako radca prawny Zarządu Miejskiego i linii żeglugowych Gdynia–Ameryka. On to, jak twierdziła we wspomnieniach Agnieszka Osiecka, załatwił Witoldowi Gombrowiczowi ulgowy bilet do Argentyny.Sam Minkiewicz tak oto przedstawił się w jednym z numerów satyrycznego czasopisma „Szpilki” w 1955 roku: Światło dzienne ujrzałem o godzinie wpół do pierwszej w nocy. Nie ma w tym nic dziwnego, gdyż działo się to w Petersburgu w białą noc z 24 na 25 czerwca 1914 roku. Jako że nieszczęścia idą w parze, wkrótce potem wybuchła pierwsza wojna światowa. Moim debiutem książkowym był tom „N i c ś w i ę t e g o”. Książka ta ukazała się późnym latem 1939 roku. Jako że nieszczęścia idą w parze, wkrótce potem… itd. Ponieważ w najbliższych latach nie zamierzam rodzić się po raz drugi ani po raz drugi debiutować, przeto razem ze mną możecie ufnie patrzeć w pokojową przyszłość świata.

Kto zna losy Emilii ?